เพื่อน

ในชีวิตหนึ่ง อาจมีผู้คนมากมายที่ผ่านเข้ามา … แล้วเลือนหายไปจากความทรงจำ

แต่จะมีสักกี่คนที่ทำให้เราหวนระลึกถึงในฐานะ “เพื่อน”

เพื่อน … ที่เป็นมากกว่าแค่คนรู้จักธรรมดา

เพื่อน … ที่คอยคิดถึง และห่วงใย

เพื่อน … ที่มีเวลา และเผื่อที่ว่างในหัวใจไว้สำหรับเราเสมอ

เพื่อน … ที่คอยดูแลใส่ใจ และเห็นเพื่อนมีความหมายอยู่ในสายตา

เพื่อน … ที่คอยปลอบใจยามเราเจ็บ และยื่นมือให้ยามเราล้ม

เพื่อน … ที่ไม่เคยเมินเฉย หรือหันหน้าหนีเมื่อเรามีปัญหา แม้แค่ทำได้เพียงรับฟัง

เพื่อน … ที่ไม่เคยห่างหายไปไหนไกลจากความคิดคำนึง

เพื่อน … ที่แค่เพียงสบตา ก็เข้าใจกัน

เพื่อน … ที่พร้อมจะให้ และไม่หวังสิ่งใดตอบแทน

เพื่อน … ที่อาจจะต่างในความคิด และความรู้สึก แต่พร้อมจะเรียนรู้ซึ่งกันและกัน

เพื่อน … ที่เข้าใจใน “ความเป็นเพื่อน” ว่ามีค่า และยิ่งใหญ่เพียงใด

เพื่อน … ที่เป็น “เพื่อนชีวิต” ของเพื่อนเสมอ

แม้แต่ต้นไม้ยังยืนหายใจอย่างสงบนิ่ง

เพราะเรารักตัวเองเป็น เราจึงรักคนอื่นได้

รักคนอื่นให้เท่ากับที่เรารักตัวเราเอง

ให้อภัยคนอื่นเหมือนกับที่เราให้อภัยตัวเราเอง

ทำดีกับคนอื่นเหมือนกับที่เราทำดีกับตัวเราเอง

เป็นคนดีด้วยความสมัครใจ ไม่ใช่ฝืนใจ

ทำดีแต่ไม่ยึดติดในความดี และไม่คาดหวังความดีตอบจากคนอื่น

รู้จักแบ่งปันเวลา ความสุข

รู้จักรัก ขอบคุณ และให้อภัย

ทั้งกับตัวเองและคนอื่น

ทำชีวิตให้ช้าลง สงบนิ่ง ทว่าเป็นปกติสุขในทุกขณะเวลา

เพราะ … แม้แต่ต้นไม้ยังยืนหายใจอย่างสงบนิ่ง

แอบปลูกต้น “รัก”

ความรู้สึกที่มีต่อเธอ … ได้แอบปลูกต้น “รัก” ขึ้นเงียบๆ กลางใจฉัน

ความรู้สึกที่ปลุกฉันตื่นขึ้นรับแสงตะวันสาดส่องกลางใจฉัน

ฉันปลูกรักด้วยรัก ด้วยความรู้สึกที่ทำให้ฉันเป็นได้มากกว่าที่ฉันเป็น

ลมหายใจเข้าของเธอ คือ ความคิดถึงของฉัน

ความคิดถึงของฉัน คือ ความรักที่มีต่อเธอ

หอมกลิ่นความรักของฉันไหม

ฉันถักทอเส้นใยรัก ผูกพันใจเราไว้

แต่ฉันไม่คิดร้อยรัดผูกมัดเธอไว้กับฉันแต่เพียงลำพัง

ฉันโอบกอดเธอไว้ด้วยความรักกว่ารักที่ฉันมี

ลมหายใจเข้าของฉัน คือ ความรักของเธอใช่ไหม

หรือเราต่างมีลมหายใจเดียวกัน

มาปลูก “รัก” ให้งอมงามกลางใจเรากันดีไหม