คือคนในความทรงจำ-พระธิเบต/ดอร์เจ

นิวกับพระธิเบต หน้าอารามวัดซ่งจ้านหลิน

อ่าน => Many faces - คือคนในความทรงจำ

ดูทั้งอัลบั้ม => คือคนในความทรงจำ – พระธิเบต/ดอร์เจ

ที่ที่เราเคยใช้ชีวิต และท่องเที่ยวอยู่หลายปีดีดัก เป็นพื้นที่ของผู้คนหลากหลายชาติพันธุ์ และวัฒนธรรม เช่น ชนเผ่าน่าซี (纳西族) แห่งลี่เจียง (丽江) ชนเผ่าไป๋ (白族) แห่งต้าหลี่ (大理) ชนเผ่าหมอซัว (摩梭人) แห่งทะเลสาบหลูกูหู (泸沽湖) รวมทั้ง ชนเผ่าธิเบต ชนชาติที่เคยปกครองตนเองในบริเวณชายขอบที่ราบสูงธิเบต

“ธิเบต” เหมือนมีมนตราสะกดให้เราหลงใหล โดยเฉพาะพุทธวัชรยานที่เต็มไปด้วยความลึกลับ และมนต์ขลัง รวมทั้งหลักธรรมคำสอนที่ทำให้อยากเรียนรู้ ทำความเข้าใจ นับตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้สัมผัส เหมือนเราเคยเกี่ยวข้องผูกพันกันมาก่อน

นอกจากได้เดินทางไปหลายๆ พื้นที่ของชายขอบธิเบต (รวมถึงหัวใจแห่งธิเบต – ลาซา) ได้ไปวัดธิเบต ได้เห็นศรัทธา และภูมิปัญญาของชาวธิเบต ได้ชื่นชมความงดงามของธรรมชาติแถบหลังคาโลก ความงดงามของศิลปะธิเบต หลายครั้งหลายครารู้สึกถึงความปีติ และเป็นมงคลแก่ชีวิตที่ได้มีโอกาสพบพระลามะ* (พระสายวัชรยาน) ทั้งที่เป็นชาวธิเบต หรือชนเผ่าอื่นๆ ที่รับเอาวัฒนธรรมธิเบตเข้ามาผสมผสานกับวัฒนธรรมดั้งเดิมของตน

ครั้งหนึ่ง เรานั่งรถประจำทางกับอาจารย์ชูศักดิ์ไปยังโรงเรียนปริยัติธรรม ณ เมืองอานหนิง  (安宁佛学院) ที่นี่ เราได้รู้จักกับพระ (ตุ๊เจ้า) จากสิบสองปันนาหลายรูปที่มาเรียนภาษาไทยกับอาจารย์ชูศักดิ์อย่างใจจดใจจ่อ ได้มีโอกาสทำวัตรเย็นร่วมกับตุ๊เจ้า และนักศึกษาชาวไตลื้อในค่ำคืนหนึ่งด้วย

ที่นี่ ยังมีพระสายมหายาน และพระสายวัชรยานอยู่ด้วย

ดอร์เจ

“ดอร์เจ” (多吉) เป็นพระนักศึกษาสายวัชรยานรูปหนึ่ง ท่านจากวัดที่พำนักอยู่มาเป็นนักศึกษาที่นี่ได้ 2 ปีแล้ว และยังต้องอยู่อีก 2 ปีจนกว่าจะสำเร็จการศึกษา วัดของท่านตั้งอยู่บนเกาะเล็กๆ กลางหลูกูหู ทะเลสาบกลางหุบเขาสวย ทว่าลึกลับ และเต็มไปด้วยมนต์ขลังชวนหลงใหล ท่านเป็นพระที่ฉลาด พูดจาฉะฉาน ตอบคำถามของคนช่างสงสัยอย่างเราด้วยความเมตตา และให้ความเป็นกันเองกับเพื่อนใหม่ที่เพิ่งรู้จักอย่างมาก เราถามคำถามท่านมากมายเกี่ยวกับพุทธวัชรยาน เช่น การแยกความแตกต่างระหว่างนิกายต่างๆ การแต่งงานของพระวัชรยาน การทำมาหากินของพระ ถามถึงชีวิตนักศึกษาของท่าน วิชาที่ท่านเรียน ท่านมีจีวรกี่ชุด ฯลฯ เราใช้เวลาสนทนากันภายในห้องพักของท่านที่ท่านพักร่วมกับพระเพื่อนอีกรูปหนึ่ง ท่านชอบอ่านหนังสือ บนโต๊ะมีหนังสือหลักธรรมอยู่หลายเล่ม คำพูดหลายคำของท่านแฝงหลักธรรมให้เก็บไปคิดต่อ เราคุยกันเนิ่นนานเท่าไรไม่รู้ ก่อนจากลาเรามอบภาพขององค์กรรมาปะที่ 17 ให้ท่าน ดูท่านดีใจมาก ท่านนำภาพนั้นแนบกับหน้าผาก และท่านได้มอบวัชระอันเล็กๆ ให้เราเก็บไว้เป็นที่ระลึกด้วย …

ย่านเมืองเก่าลี่เจียง และย่านเมืองเก่าแชงกรีล่าเป็นอีกสองสถานที่ที่เราได้เจอกับพระธิเบตบ่อยครั้ง ทั้ง  “ลามะน้อยแห่งลี่เจียง” (ชื่อที่เราเรียกขานเอง) สามเณรตัวน้อยที่เดินเข้ามาขอบิณฑบาต “ปัจจัย” กับเรา ทั้งสองที่มักจะพบเห็นพระธิเบตมาเดินขอบิณฑบาตปัจจัยจากนักท่องเที่ยวอยู่บ่อยครั้ง หลายคราได้มีโอกาสพูดคุย และขอถ่ายรูป เท่าที่สังเกตเห็น นักท่องเที่ยว ไม่ว่าจะเป็นคนจีน หรือคนต่างชาติ น้อยคนนัก (ยังไม่เคยเห็นกับตา) ที่จะถวายปัจจัยให้กับพระ บางคนมีอาการดูถูกด้วยสายตาแถมให้ด้วยซ้ำไป

สถานที่สุดท้ายที่เราชอบไป และต้องไปเยือนทุกครั้งที่ไปแชงกรีล่า (จงเตี้ยน) คือวัดซ่งจ้านหลิน ที่นี่ นอกจากจะได้นมัสการพระพุทธรูปปางต่างๆ ได้ชมภาพพระบฎ (唐卡) และจิตรกรรมฝาผนังที่สวยงามแล้ว ยังจะได้พบปะสนทนากับพระธิเบตด้วย วัดซ่งจ้านหลินเป็นสถานที่ที่นักท่องเที่ยวที่มาถึงแชงกรีล่ามักจะไปเยือน พระที่นี่จึงคุ้นเคยกับนักท่องเที่ยวดี

*คำว่า “พระลามะ” ใช้เรียกพระภิกษุสายวัชรยานทั่วไป (แบบไม่ถูกต้องนัก) เรียกให้ถูกต้อง คือ “ทราปะ” (แปลว่า พระภิกษุ) คำว่า “ลามะ” จะใช้กับพระชั้นสูง ซึ่งในธิเบตมีเพียงไม่กี่รูปเท่านั้น แต่กระนั้น คำๆ นี้ก็ถูกใช้จนแพร่หลายไปแล้ว

อิทัปปัจจยตา

อิทัปปัจจยตา (ฉบับเข้าใจง่าย)

ตากับยายปลูกถั่วปลูกงาให้หลานเฝ้า

หลานไม่เฝ้า กาจึงกินถั่วกินงา

ยายมายายด่า ตามาตาตี

หลานจึงร้องไห้ไปหานายพราน ให้ช่วยยิงกา

นายพรานบอกว่า “ธุระอะไรของข้า”

หลานจึงร้องไห้ไปหาหนู ให้ช่วยกัดสายธนูนายพราน

หนูบอกว่า “ธุระอะไรของข้า”

หลานจึงร้องไห้ไปหาแมว ให้ช่วยจับหนู

แมวบอกว่า “ธุระอะไรของข้า”

หลานจึงร้องไห้ไปหาหมา ให้ช่วยกัดแมว

หมาบอกว่า “ธุระอะไรของข้า”

หลานจึงร้องไห้ไปหาช้าง ให้ช่วยกระทืบหมา

ช้างบอกว่า “ธุระอะไรของข้า”

หลานจึงร้องไห้ไปหาแมลงหวี่ ให้ช่วยไปตอมตาช้าง

แมลงหวี่ไปตอมตาช้าง –> ช้างไปกระทืบหมา –> หมาไปกัดแมว –> แมวไปจับหนู –> หนูไปกัดสายธนูนายพราน –>  นายพรานไปยิงกา –> กาไม่มากินถั่วกินงา –> ยายมายายไม่ด่า –> ตามาตาไม่ตี

ที่มา “วิถีมนุษย์ในศตวรรษที่ 21″ โดยนพ.ประเวศ วะสี

พุทธิปัญญา

หนึ่งในห้องนิทรรศการ “เรียงความประเทศไทย” ของมิวเซียมสยาม (Museam Siam) ที่จัดแสดงในห้องเล็กๆ มืดๆ ทว่ากลับซ้อนนัยที่ลึกซึ้ง คือห้อง “พุทธิปัญญา” ซึ่งบอกเล่าเรื่องราวการเข้าสู่ดินแดนสุวรรณภูมิของพุทธศาสนา และหัวใจของพุทธศาสนา (เย ธมฺมา) ฯลฯ

“พุทธิปัญญา” จักเกิด ถ้าเราเปิดให้แสงสว่างแห่งปัญญาเข้าถึงจิตใจ

พุทธศาสนาสู่สุวรรณภูมิ

คาถา เย ธมฺมา - หัวใจพุทธศาสนาในสุวรรณภูมิ

อะไร คือ "หัวใจ" แห่งพุทธศาสนา

เพราะสิ่งนี้มี สิ่งนี้จึงมี ...

ดูภาพเพิ่มเติม => AnOtheR GunThaSiTH’s WeB

อ่าน => มิวเซียมสยาม

ต่างฝ่ายต่างเงียบ

พระพุทธศาสนา นิกายเซน มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่น่าสนใจหลายประการ โดยเฉพาะนิทานเซนที่แฝงปริศนาธรรมไว้อย่างคมคาย ลุ่มลึก และชวนขบคิด เช่นนิทานเซนเรื่อง “ชาล้นถ้วย” หรือ “ประตูสวรรค์” รวมทั้ง เรื่อง “ต่างฝ่ายต่างเงียบ”

เรื่องมีอยู่ว่า พระเซน 4 รูปตกลงกติกาก่อนนั่งกรรมฐานว่าจะไม่พูดกันเลยตลอด 7 วัน

วันที่หนึ่งผ่านไปด้วยดี พระทุกรูปต่างนั่งกรรมฐานอย่างสงบเงียบ

แต่พอตกดึก ตะเกียงน้ำมันที่จุดไว้หรี่ลง เพราะน้ำมันจวนหมด

พระรูปหนึ่งทนนิ่งต่อไปไม่ได้ จึงตะโกนบอกลูกศิษย์ว่า “เฮ้ย เติมน้ำมันตะเกียงหน่อย”

พระรูปที่สองจึงร้องเตือนว่า “ไหนว่าไม่พูดไงล่ะ”

พระรูปที่สามทนไม่ได้ จึงโพล่งออกมาว่า “พูดทำไม พวกคุณนี่โง่จัง”

พระรูปสุดท้ายกล่าวด้วยความภูมิใจว่า “คงมีแต่เราคนเดียวที่ไม่พูดเลย”

—————————————————————————————————

อ้างอิงจาก “เนื้อติดกระดูก” (Zen flesh Zen bones) งานแปลของอาจารย์เสฐียรพงษ์ วรรณปก

สุนัขสวดมนต์ไหว้พระ

โคนันกำลังสวดมนต์ไหว้พระ

ผมชื่อ “โคนัน” สุนัขพันธุ์ชิวาวา ผมอาศัยอยู่ในวัดซูริ คันนอนโด (Shuri-kannondo) เมืองนาฮา (Naha) เกาะโอกินาวา (Okinawa) ประเทศญี่ปุ่น ทุกวันตอนเช้าๆ และตอนเย็นๆ ผมจะต้องเดินตามเจ้านายของผม พระโจเอะ โยชิคูนิ (Joei Yoshikuni) ไปนั่งสวดมนต์ไหว้พระหน้าแท่นบูชา เจ้านายของผมหัดให้ผมนั่งสองขา ยกสองมือ เอ๊ย ยกสองขาหน้าขึ้นมาไว้ในท่าพนมมือ สายตาของผมยังจ้องไปที่พระพุทธรูปด้วย ผมทำท่าได้เหมือนเจ้านายไม่ผิดเพี้ยนเลย ใช่ไหมครับ

ภาพ และข้อมูลอ้างอิงจาก Metro.co.uk