พระพุทธเจ้าทรงตรัสไว้ว่า “ในบรรดาบุคคลที่มีความสุขที่สุดในโลก ข้าพเจ้าเป็นหนึ่งในบุคคลเหล่านั้น” …

เวลาที่ได้เห็นพระพักตร์ของรูปเหมือนพระพุทธเจ้า (สิ่งแทนพระพุทธเจ้า) คุณจะสัมผัสได้ถึงความสุข สงบเย็น และสันติที่เกิดขึ้นในใจโดยพลัน

ความสุขเป็นโรคติดต่อชนิดหนึ่ง ถ้าคุณได้อยู่ใกล้ๆ คนที่มีความสุข คุณจะสัมผัสได้ และได้รับความสุขจากคนๆ นั้นไปด้วย ถือเป็นอานิสงค์อย่างใหญ่หลวงประการหนึ่งของการมี และการได้รับความสุข การส่งต่อความสุข เป็นห่วงโซ่ที่ (ผู้ให้ และผู้รับ) พร้อมจะอ้าแขน โอบกอดความสุขนั้นไว้ เหมือนได้กอดหมอนขนเป็ดนุ่มๆ สักใบ หรือได้กอดเนื้อนิ่มๆ อุ่นๆ ของใครสักคน คนที่มีความสุขอย่างแท้จริงๆ (สุขจากภายใน หรือสุขทางจิตวิญญาณ) จึงพร้อมจะเผื่อแผ่ แบ่งปัน แจกจ่ายความสุขไปสู่คนรอบข้างโดยปราศจากเงื่อนไข

ความสุขทางจิตวิญญาณ เป็นความรื่นรมย์ของชีวิต เป็นศิลปะการดำเนินชีวิตขั้นสูง

ความสุขเป็นการให้ที่ไม่สิ้นสุด ไม่เหือดหายไปจากบ่อน้ำแห่งจิตใจ

คุณมีความสุขมากเท่าไร คุณก็อยากจะแบ่งปันความสุขมากขึ้นเท่านั้น

ตื่นนอนตอนเช้า เริ่มต้นด้วยการเติมความสุขด้วยการยิ้มให้กับตนเองก่อน

และยิ้มให้คนรอบข้าง ยิ้มให้กันอย่างมีความสุขที่ออกมาจากใจ

มองโลกรอบตัวในแง่บวกไว้ก่อน อย่าให้ความคิดด้านลบชักจูง หรือมีอิทธิพลต่อตัวคุณ

รู้จักผ่อนคลายด้วยการยิ้ม และคิดว่า เราเป็น 1 ใน 6,000 ล้านคนในโลกที่ได้เกิดมา และมีชีวิตอย่างมีความสุขถึงวินาทีนี้

ฝึกมีมุทิตาจิต ยินดีที่ผู้อื่นมีความสุข ไม่คิดอิจฉาความสุขของผู้อื่น

คนมีความสุขแค่ได้คุยกับต้นไม้ คุยกับสรรพสิ่งรอบตัว เหมือนคุยกับเพื่อน กับคนคุ้นเคยก็สุขล้นเหลือ

คนมีความสุขได้สูดหายใจอากาศบริสุทธิ์ ได้อาบแสงแดดอุ่นๆ ยามเช้า นอนชมแสงจันทร์ยามค่ำคืน ก็สุขยิ่งนัก

คราใดที่เผชิญกับปัญหา จงยิ้ม (สู้) เข้าไว้ก่อน ไม่ตีโพยตีพาย หรือโยนปัญหาให้พ้นตัว แต่คิดหาวิธีแก้ปัญหาอย่างมีสติ และอย่างมีความสุข

หรือแม้ในยามทุกข์ใจ ถ้าคุณมองให้เห็น ทำใจให้เป็น … ในความหมองหม่นนั้น ก็มีความงดงามแฝงอยู่

พึงระลึกไว้เสมอว่า “ทุกข์ เห็น สุข เป็น” (ทุกข์มีไว้ให้เห็น สุขมีไว้ให้เป็น)

การมีความสุขเป็นโรคติดต่อชนิดหนึ่ง ถ้าคุณได้อยู่ใกล้คนมีความสุข จงเรียนรู้ที่จะมีความสุขแบบนั้นด้วย

คนมีความสุขจริง คือคนที่อยู่กับความจริง และยอมรับความจริงของชีวิตได้อย่างปกติ มีความสุข (ใจ) ได้โดยไม่ต้องพึงพิงใคร หรือวัตถุใดๆ คาดหวังความสุขได้ตลอดเวลา แต่ไม่ยึดติด หรือเสพติดความสุขที่ได้รับ

คุณเป็นโรคติดต่อความสุขแล้วยัง？

แรงบันดาลใจในการเขียน : หนังสือ “คุณเปลี่ยนชีวิตสู่ความสำเร็จได้” เขียนโดย ดร.บุญเลิศ สายสนิท

เผิงอานโซ้ว - หนุ่มน้อยแห่งหลูกูหู

อ่าน => Many faces - คือคนในความทรงจำ

ดูทั้งอัลบั้ม => Many faces

ความงดงาม และมนต์ขลังของทะเลสาบหลูกูหู (泸沽湖) รวมไปถึงอัตลักษณ์ของชนเผ่าหมอซัว (摩梭人) เป็นเรื่องราวที่น่าสนใจสำหรับนักเดินทางอย่างเรา เมื่อมีโอกาสได้ไปเยือนทะเลสาบแห่งนี้ เหมือนต้องมนต์สะกดกับภาพที่ปรากฏตรงหน้า ทะเลสาบหลูกูหูงดงามราวภาพวาด สวยงามทั้งในภาพฝัน และภาพจริง …

หลูกูหู เป็นถิ่นที่อยู่ของชนเผ่าหมอซัว ชนเผ่าที่ผู้หญิงเป็นใหญ่ และเป็นหัวหน้าครอบครัว ธรรมเนียมของชนเผ่านี้  ผู้หญิงจะเป็นฝ่ายเลือกผู้ชายมาเป็นสามี และพ่อของลูกด้วยตนเอง ฝ่ายที่ถูกเลือกจะทำหน้าที่เป็นเพียงคู่รักของฝ่ายหญิงเท่านั้น การเลี้ยงดูลูก เป็นเรื่องของฝ่ายหญิงทั้งหมด เด็กจะเรียกพ่อว่า ลุง หรือน้า ซึ่งจะไปมาหาสู่เป็นครั้งคราวเท่านั้น ยิ่งกว่านั้น ผู้หญิงหมอซัวยังสามารถบอกปฏิเสธผู้ชายที่เธอมีความสัมพันธ์ เพื่อเลือกผู้ชายคนใหม่ได้ด้วย เพราะที่นี่ ผู้หญิงเป็นใหญ่ !!!

การเดินทางอันแสนยาวนานกับการไปเยือนหลูกูหูครั้งนั้น เริ่มต้นด้วยการนั่งรถไฟกลับจากซีอาน (西安) มาลงปลายทางที่พานจื่อฮวา (潘梓华) แล้วต่อรถประจำทางแบบ (นั่ง) มาราธอนอีก 2 ต่อ ข้ามภูเขาหลายสิบลูก ตั้งแต่เช้าจรดค่ำกว่าจะถึงปลายทาง การเดินทางเต็มไปด้วยรสชาติของความสนุก ตื่นเต้น ผจญภัย โดยเฉพาะช่วงที่นั่งรถเข้าไปในเขตอุทยานแห่งชาติหลูกูหู ด้วยความเสียดายตังค์แท้ๆ (เพราะต้องจ่ายค่าบัตรผ่านประตูในช่วงเทศกาลสำคัญแพงกว่าปกติเท่าตัว) เลยหาวิธีหลบเข้าไปอยู่ในรถบรรทุกสินค้า ก่อนผ่านด่านตรวจของเจ้าหน้าที่ฯ แบบหวุดหวิด หุหุ (นึกถึงตอนนั้น ยังรู้สึกสนุกปนตื่นเต้นไม่หาย)

บ่ายวันหนึ่ง หลังจากส่งอีเมลหาเพื่อนๆ ที่คาเฟ่ริมทะเลสาบเรียบร้อย ยังไม่ทันก้าวเท้าพ้นร้าน ก็ได้ยินเสียงหนุ่มน้อยเรียกเราว่า “น้าๆ ซื้อแอปเปิ้ลหน่อยสิ”

หนุ่มน้อย “เผิงอานโซ้ว” (彭安寿) วัย 12 ขวบ หน้าตาน่าเอ็นดู เนื้อตัวมอมแมมประสาเด็กผู้ชาย เดินหิ้วถุงแอปเปิ้ลยื่นให้เราช่วยซื้อ หนุ่มน้อยโฆษณาสรรพคุณสินค้าไม่หยุดปาก แถมเล่าความลำบากในการเดินทางมาขายแอปเปิ้ลที่นี่สำทับเข้าไปอีก เผิงอานโซ้ว หรือเสี่ยวเผิง เป็นเด็กช่างจ้อ พูดเก่ง ด้วยความถูกชะตาตั้งแต่แรกเจอ เลยอุดหนุนแอปเปิ้ลรสชาติเปรี้ยวจิ๊ดจากสวนหลังบ้านของเสี่ยวเผิงถุงนั้น เสี่ยวเผิงมาช่วยแม่ขายแอปเปิ้ลให้นักท่องเที่ยวช่วงปิดเทอม หนุ่มน้อยมีเรื่องเล่าให้ฟังมากมาย – เรื่องครอบครัว พี่น้อง โรงเรียน ชีวิตประจำวัน (ช่วงปิดเทอม) ที่ต้องตื่นแต่เช้ามืดซ้อนท้ายจักรยานพี่สาวร่วมสองชั่วโมง มาขายแอปเปิ้ลที่นี่ …

เสี่ยวเผิงเข้าใจว่า เราเป็นคนญี่ปุ่น เราส่ายหน้า

“รู้จักประเทศไทยไหม”

เสี่ยวเผิงส่ายหน้าบ้าง

“เคยไปอีกด้านหนึ่งของทะเลสาบหรือเปล่า” เราถาม

“ ไม่เคย”

“งั้นพรุ่งนี้ ไปเที่ยวกัน”

“พรุ่งนี้เจ็ดโมงเช้าเจอกันที่ตรงนี้ คำไหนคำนั้น (一言为定)”

เย็นวันนั้น เราขี่จักรยานเช่าปั่นลัดเลาะไปตามแนวทะเลสาบ ถนนทอดตัวเลื้อยยาวไปตามเนินคดโค้ง ขึ้นๆลงๆ ตามความลาดชันของภูเขาที่โอบล้อมทะเลสาบไว้ มองเห็นเกาะเล็กๆ กลางทะเลสาบ ชาวบ้านออกเรือหาปลา สุนัขวิ่งไปมา บ้านเรือนปลูกเป็นแนวขนานบนที่ราบสองฝั่งถนน สลับกับสวนผลไม้ และไม้ยืนต้นจำพวกสน …

จักรยานเจ้ากรรม มีเบรค แต่ไม่ยอมทำงาน เช่ามาจากคุณป้าหมอซัวคนหนึ่ง ทำเรื่องน่าหวาดเสียวให้อีกจนได้ ขาปั่นกลับช่วงหนึ่ง ต้องขี่จักรยานลงเนิน จักรยานแล่นถลาลงเนินอย่างรวดเร็วตามความชันของภูเขา เราต้องใช้ขาช่วยเบรค ชะลอความเร็ว แต่ก็เอาไม่อยู่ ต้องประคองรถให้ไหลไปเรื่อยๆ กว่าจะเอาอยู่ จักรยานก็แล่นไปซะไกล ดีที่ไม่มีรถยนต์วิ่งสวนมา ไม่งั้น ไม่อยากจะคิดเลยว่า จะเกิดอะไรขึ้น หุหุ หวาดเสียวเป็นครั้งที่สอง พอจักรยานแล่นถึงพื้นราบโดยสวัสดิภาพ และสงบนิ่ง เราก้มไปดูน่องซ้าย (ที่ใช้แทนเบรค) เลือดสีแดงสดไหลเป็นทางยาว เพราะครูดกับบันไดจักรยาน

กลับมาคืนนั้น ทำแผลเสร็จ ซัดพาราฯ สองเม็ด นอนจับไข้ น่องปูด สลบไสลถึงตอนสายอีกวันหนึ่ง

ตื่นขึ้นมา นึกได้ว่า มีนัดกับเสี่ยวเผิง แต่น่องซ้ายยังปูดไม่หาย เดินเป๋ๆ ไปหาของกิน เจอแม่ของเสี่ยวเผิง คุณแม่บอกว่า วันนี้ลูกชายมารอเราตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า แต่พอเห็นสภาพของเราก็รู้แจ้งว่า ทำไมเราจึงไม่ไปตามนัด

ตอนบ่ายแก่ๆ เจอกับเสี่ยวเผิงอีกครั้ง เสี่ยวเผิงยังอยากไปอีกด้านหนึ่งของทะเลสาบ แต่ (ถ้าไป) คงจะกลับมาไม่ทันค่ำ เราเลยชวนเสี่ยวเผิงนั่งเล่น คุยเล่นริมทะเลสาบแทน … พรุ่งนี้เราเตรียมบอกลาทะเลสาบ เดินทางไปลี่เจียงต่อ

“เราจะได้เจอกันอีกไหม” เสี่ยวเผิงถาม

“ปิดเทอม ปีหน้า (อาจ) จะมาที่นี่อีก”

เราบอกเสี่ยวเผิงไปอย่างนั้น เพราะไม่อยากผิดสัญญาเป็นครั้งที่สอง (เหมือนเมื่อวาน) ก่อนจากกัน  เสี่ยวเผิงให้ที่อยู่เราไว้ เผื่อคราวหน้าเราอยากจะไปพักที่บ้านของเสี่ยวเผิง และถอดเหรียญรูปปันเชนลามะที่ห้อยคออยู่ให้เราเป็นที่ระลึก เหรียญแบบนี้ เราซื้อไว้ตอนอยู่ที่ชิงไห่ และพกติดตัวมาด้วย เราเลยให้เสี่ยวเผิงเก็บไว้เป็นที่ระลึกเช่นกัน

ค่ำคืนนั้น ท้องฟ้าใสกระจ่าง เรายืนดูดวงดาวเงียบๆ ริมทะเลสาบท่ามกลางความหนาวเหน็บ ได้ยินเสียงความเงียบสลับกับเสียงลมหายใจของตนเอง คนเดินทาง พรุ่งนี้จะจากไปไหน …

จนถึงวันนี้ เป็นเวลากว่า 4 ปีแล้ว (ป่านนี้ หนุ่มน้อยเสี่ยวเผิงคงโตเป็นวัยรุ่นแล้ว) ที่เรายังไม่ได้กลับไปหลูกูหูตามสัญญาที่เคยให้ไว้กับเสี่ยวเผิง … แต่ (หวังว่า) คงมีสักวันที่เราจะกลับไปเยือนหลูกูหู และเจอเสี่ยวเผิงอีกครั้งหนึ่ง

หนุ่มนิรนาม ใจดี

อ่าน => Many faces - คือคนในความทรงจำ

ดูทั้งอัลบั้ม => Many faces

“ลี่เจียง” … เรารู้จักคุ้นเคยกับเธอมานานพอสมควร ในช่วงชีวิตหนึ่ง เราไปมาหาสู่เธอบ่อยๆ แทบทุกฤดู โดยเฉพาะฤดูหนาว และฤดูใบไม้ร่วง เป็นช่วงเวลาที่เราเจอกันบ่อยที่สุด เราตกหลุมรักเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ยินชื่อของเธอ ได้เห็นโฉมหน้าที่งามสง่าของเธอ เมืองแห่งสายน้ำสวยแห่งนี้ เหมือนรักแรกพบ (ที่ยังเหมือนเดิม นับแต่ครั้งแรกที่เราได้รู้จักกัน)

เรารักทุกสิ่งที่เป็นเธอ

รักผู้คนที่ลี่เจียง

รักสายน้ำ ฝูงมัจฉาที่แหวกว่ายทวนสายน้ำใสไหลรินทั่วเมืองแห่งสายน้ำสวย

รักก้อนเมฆ และสีของท้องฟ้า

รักแผ่นหินทุกๆ ก้อนที่เดินย่ำ

รักสะพานหินโค้งตัวเหนือสายน้ำ

รักต้นหลิวที่สัดส่ายเต้นระบำไปมา

รักบ้านเรือน ตรอกเล็กซอยน้อยวกวน ทำให้คนหลงทางบ่อยๆ

รักโคมแดงที่แขวนไว้หน้าบ้าน

รักร้านหนังสือเหงาๆ ที่เข้าไปจ่อมจมแทบทุกวัน

รักโรงเตี้ยมที่ไปพัก

รักสายลมเย็นสดชื่น

รักลมหนาวที่ปะทะใบหน้า และสายฝนที่หล่นในใจยามเดินเดี่ยวๆ ในลี่เจียง

รักแสงจันทร์ยามค่ำคืนที่ส่องแสงนวลในคืนหงอยเหงา

รักลมหายใจของลี่เจียง

รักวิถีชีวิต ความเป็นอยู่ วัฒนธรรมตงปาของชนเผ่าน่าซี

เรารักเธอ … ลี่เจียง

ที่ลี่เจียง เราอาจเป็นคนแปลกหน้าที่คุ้นเคยกัน “หนุ่มนิรนาม ใจดี” ชาวลี่เจียงคนหนึ่งหยิบยื่นหนังสือเก่าๆ ให้แทนคำขอบคุณ และรอยยิ้มที่เราส่งไปทักทาย ทั้งที่เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

เจ้าของร้านขายหนังสือ และสังฆภัณฑ์พุทธธิเบต – “เฉิน ซิน“ ชาวฟูเจี้ยน ผู้เลื่อมใสศรัทธาในพุทธวัชรยาน และองค์ดาไล ลามะ เรามีโอกาสเจอกัน 2 ครั้ง … น้ำเสียง และแววตาของเธอบอกถึงศรัทธาที่มีต่อพุทธวัชรยานอย่างเต็มเปี่ยม

“เสี่ยว หยาง” – สาวชาวไป๋แห่งร้านอดัมที่เราไปซื้อใบชาป่าผู่เออร์เป็นประจำ ...

มีเพียงไม่กี่แห่งในโลก ที่เราหลงรัก รักแบบที่ไม่ว่าวันเวลาจะทำให้เธอแปรเปลี่ยนไปเช่นไร เราก็ไม่เคยหมดรักเธอ … ลี่เจียง

นิวกับพระธิเบต หน้าอารามวัดซ่งจ้านหลิน

อ่าน => Many faces - คือคนในความทรงจำ

ดูทั้งอัลบั้ม => คือคนในความทรงจำ – พระธิเบต/ดอร์เจ

ที่ที่เราเคยใช้ชีวิต และท่องเที่ยวอยู่หลายปีดีดัก เป็นพื้นที่ของผู้คนหลากหลายชาติพันธุ์ และวัฒนธรรม เช่น ชนเผ่าน่าซี (纳西族) แห่งลี่เจียง (丽江) ชนเผ่าไป๋ (白族) แห่งต้าหลี่ (大理) ชนเผ่าหมอซัว (摩梭人) แห่งทะเลสาบหลูกูหู (泸沽湖) รวมทั้ง ชนเผ่าธิเบต ชนชาติที่เคยปกครองตนเองในบริเวณชายขอบที่ราบสูงธิเบต

“ธิเบต” เหมือนมีมนตราสะกดให้เราหลงใหล โดยเฉพาะพุทธวัชรยานที่เต็มไปด้วยความลึกลับ และมนต์ขลัง รวมทั้งหลักธรรมคำสอนที่ทำให้อยากเรียนรู้ ทำความเข้าใจ นับตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้สัมผัส เหมือนเราเคยเกี่ยวข้องผูกพันกันมาก่อน

นอกจากได้เดินทางไปหลายๆ พื้นที่ของชายขอบธิเบต (รวมถึงหัวใจแห่งธิเบต – ลาซา) ได้ไปวัดธิเบต ได้เห็นศรัทธา และภูมิปัญญาของชาวธิเบต ได้ชื่นชมความงดงามของธรรมชาติแถบหลังคาโลก ความงดงามของศิลปะธิเบต หลายครั้งหลายครารู้สึกถึงความปีติ และเป็นมงคลแก่ชีวิตที่ได้มีโอกาสพบพระลามะ* (พระสายวัชรยาน) ทั้งที่เป็นชาวธิเบต หรือชนเผ่าอื่นๆ ที่รับเอาวัฒนธรรมธิเบตเข้ามาผสมผสานกับวัฒนธรรมดั้งเดิมของตน

ครั้งหนึ่ง เรานั่งรถประจำทางกับอาจารย์ชูศักดิ์ไปยังโรงเรียนปริยัติธรรม ณ เมืองอานหนิง  (安宁佛学院) ที่นี่ เราได้รู้จักกับพระ (ตุ๊เจ้า) จากสิบสองปันนาหลายรูปที่มาเรียนภาษาไทยกับอาจารย์ชูศักดิ์อย่างใจจดใจจ่อ ได้มีโอกาสทำวัตรเย็นร่วมกับตุ๊เจ้า และนักศึกษาชาวไตลื้อในค่ำคืนหนึ่งด้วย

ที่นี่ ยังมีพระสายมหายาน และพระสายวัชรยานอยู่ด้วย

ดอร์เจ

“ดอร์เจ” (多吉) เป็นพระนักศึกษาสายวัชรยานรูปหนึ่ง ท่านจากวัดที่พำนักอยู่มาเป็นนักศึกษาที่นี่ได้ 2 ปีแล้ว และยังต้องอยู่อีก 2 ปีจนกว่าจะสำเร็จการศึกษา วัดของท่านตั้งอยู่บนเกาะเล็กๆ กลางหลูกูหู ทะเลสาบกลางหุบเขาสวย ทว่าลึกลับ และเต็มไปด้วยมนต์ขลังชวนหลงใหล ท่านเป็นพระที่ฉลาด พูดจาฉะฉาน ตอบคำถามของคนช่างสงสัยอย่างเราด้วยความเมตตา และให้ความเป็นกันเองกับเพื่อนใหม่ที่เพิ่งรู้จักอย่างมาก เราถามคำถามท่านมากมายเกี่ยวกับพุทธวัชรยาน เช่น การแยกความแตกต่างระหว่างนิกายต่างๆ การแต่งงานของพระวัชรยาน การทำมาหากินของพระ ถามถึงชีวิตนักศึกษาของท่าน วิชาที่ท่านเรียน ท่านมีจีวรกี่ชุด ฯลฯ เราใช้เวลาสนทนากันภายในห้องพักของท่านที่ท่านพักร่วมกับพระเพื่อนอีกรูปหนึ่ง ท่านชอบอ่านหนังสือ บนโต๊ะมีหนังสือหลักธรรมอยู่หลายเล่ม คำพูดหลายคำของท่านแฝงหลักธรรมให้เก็บไปคิดต่อ เราคุยกันเนิ่นนานเท่าไรไม่รู้ ก่อนจากลาเรามอบภาพขององค์กรรมาปะที่ 17 ให้ท่าน ดูท่านดีใจมาก ท่านนำภาพนั้นแนบกับหน้าผาก และท่านได้มอบวัชระอันเล็กๆ ให้เราเก็บไว้เป็นที่ระลึกด้วย …

ย่านเมืองเก่าลี่เจียง และย่านเมืองเก่าแชงกรีล่าเป็นอีกสองสถานที่ที่เราได้เจอกับพระธิเบตบ่อยครั้ง ทั้ง  “ลามะน้อยแห่งลี่เจียง” (ชื่อที่เราเรียกขานเอง) สามเณรตัวน้อยที่เดินเข้ามาขอบิณฑบาต “ปัจจัย” กับเรา ทั้งสองที่มักจะพบเห็นพระธิเบตมาเดินขอบิณฑบาตปัจจัยจากนักท่องเที่ยวอยู่บ่อยครั้ง หลายคราได้มีโอกาสพูดคุย และขอถ่ายรูป เท่าที่สังเกตเห็น นักท่องเที่ยว ไม่ว่าจะเป็นคนจีน หรือคนต่างชาติ น้อยคนนัก (ยังไม่เคยเห็นกับตา) ที่จะถวายปัจจัยให้กับพระ บางคนมีอาการดูถูกด้วยสายตาแถมให้ด้วยซ้ำไป

สถานที่สุดท้ายที่เราชอบไป และต้องไปเยือนทุกครั้งที่ไปแชงกรีล่า (จงเตี้ยน) คือวัดซ่งจ้านหลิน ที่นี่ นอกจากจะได้นมัสการพระพุทธรูปปางต่างๆ ได้ชมภาพพระบฎ (唐卡) และจิตรกรรมฝาผนังที่สวยงามแล้ว ยังจะได้พบปะสนทนากับพระธิเบตด้วย วัดซ่งจ้านหลินเป็นสถานที่ที่นักท่องเที่ยวที่มาถึงแชงกรีล่ามักจะไปเยือน พระที่นี่จึงคุ้นเคยกับนักท่องเที่ยวดี

*คำว่า “พระลามะ” ใช้เรียกพระภิกษุสายวัชรยานทั่วไป (แบบไม่ถูกต้องนัก) เรียกให้ถูกต้อง คือ “ทราปะ” (แปลว่า พระภิกษุ) คำว่า “ลามะ” จะใช้กับพระชั้นสูง ซึ่งในธิเบตมีเพียงไม่กี่รูปเท่านั้น แต่กระนั้น คำๆ นี้ก็ถูกใช้จนแพร่หลายไปแล้ว

สองเท้า - ลมหายใจที่นำเราไป

ลมหายใจที่นำเราไป

ลองหลับตา อยู่นิ่งๆ ไม่ไหวติงสัก 5 นาที หยุดคำพูด ความคิด หยุดทุกสิ่ง เหลือไว้เพียงลมหายใจเข้า และลมหายใจออก ลมหายใจที่นำเราไปทุกๆ ที่ที่เราเดินทางไป ไม่มีที่สุด ไม่มีประมาณ ไม่มีขอบเขต ไม่มีที่ใดที่เราไปไม่ถึงด้วยลมหายใจของเรา ลมหายใจจะนำเราไปทุกหนแห่ง …

เคยมีผู้กล่าวไว้ว่า ชีวิต คือการเดินทาง ทั้งในแง่การเรียนรู้ และจิตวิญญาณ นับแต่ลมหายใจแรกของชีวิตเริ่มต้นในครรภ์มารดา ชีวิตก็เริ่มต้นเดินทางใหม่อีกครั้ง เหมือนเด็กเริ่มหัดคลาน หัดเดิน หัดนับหนึ่งใหม่ หัดเรียนรู้กับบทเรียนที่ได้รับ เรียนรู้ที่จะสุข ทุกข์ให้เป็น เรียนรู้ที่จะดิ้นรน ต่อสู้ เรียนรู้ที่จะแพ้ ชนะ เรียนรู้ที่จะผิดหวัง สมหวัง เรียนรู้ที่จะรับ และให้ ฯลฯ

ลมหายใจยังอยู่กับเรา นับตั้งแต่ชีวิตเป็นตัวเป็นตนขึ้นมา เราอาจหลงลืมความรู้สึกของลมหายใจแรกแห่งชีวิต แต่กระนั้นก็ตาม ลมหายใจแห่งชีวิตยังอยู่กับเรา ลมหายใจยังคงนำทาง และนำเราไป

ข้าพเจ้ารักการเดินทาง ทั้งการเดินทางภายนอก และการเดินทางภายใน การเดินทางของชีวิตโดยลำพังคนเดียว ทำให้ข้าพเจ้าได้เรียนรู้ตัวตนที่แอบซ่อนอยู่ภายในใจ ได้เห็นความขลาดกลัว และความโง่เขลาของตนเอง

การเดินทางบนความโดดเดี่ยว

ทำให้ข้าพเจ้าแนบสนิทกับความเงียบเหงา

ทำให้ข้าพเจ้ารู้จักกับใบหน้าแห่งความเปล่าเปลี่ยว

ทำให้ข้าพเจ้าพึงใจกับความสันโดษ

ทำให้ข้าพเจ้ารู้จักกับความลำพังของชีวิต

นอกจากลมหายใจที่เปรียบเสมือนเข็มทิศนำทางชีวิตให้ก้าวเดินไป ลมหายใจยังมีความหมายมากกว่าแค่อากาศที่เราสูดเข้าไปหล่อเลี้ยงกายเนื้อเท่านั้น เพราะทุกครั้งที่เราหายใจ เราได้นำเอาความรัก ความเมตตา ความโกรธ ความเกลียด ความอิจฉาริษยา ความชัง ความหลง ฯลฯ หลอมรวมเข้าไปในลมหายใจที่เราสูดเข้าไป และปล่อยออกมาด้วย ลมหายใจเป็นสิ่งสวยงาม มีค่า มีความหมาย แต่บ่อยครั้งเรากลับหลงลืม และมองไม่เห็นค่าของลมหายใจ บางครั้งลมหายใจของเราก็เป็นพิษ คอยทิ่มแทงทำร้ายผู้อื่น แม้กระทั่งตัวเอง …

พูดถึงลมหายใจ และการเดินทาง นอกจากลมหายใจ (จริงๆ) ที่นำเราไปแล้ว

ข้าพเจ้ายังมีแสงจันทร์ และสองเท้าเป็นเพื่อนร่วมทาง สิ่งแรกเปรียบเสมือนเพื่อนยามเหงา คอยมองดู ปลอบประโลมในยามที่ข้าพเจ้าคิดถึงใครสักคน ในขณะที่สิ่งหลัง เปรียบเสมือนลมหายใจในการเดินทางของข้าพเจ้า ทุกหนแห่งที่ข้าพเจ้าเดินทางไปถึง ก็ด้วยสองเท้าที่ย่ำไป

แสงจันทร์ สองเท้า และข้าพเจ้าจึงเป็นเพื่อนร่วมทางของกันและกันเสมอ

(ยังมีต่อ)

วันนี้ เปิดไปเจอข้อความเก่าๆ ที่เก็บเอาไว้เกี่ยวกับ “ความจริงแห่งชีวิต” ของพระธรรมปิฎก ท่านกล่าวไว้ว่า “คนเรานี้มักจะหวังสุขจากสิ่งภายนอก แล้วบางทีก็ไม่เคยฉุกคิดว่า เราจะต้องมีเวลาอยู่เฉพาะกับตัวเอง สิ่งทั้งหลายนั้นจะไม่สามารถอยู่กับเราได้ตลอดเวลา อย่างน้อยแม้ยังอยู่กับเรา มันก็ไม่สามารถเป็นไปตามใจปรารถนาของเราได้ตลอดไป ถ้าเราจะให้สิ่งทั้งหลายต้องเป็นไปตามใจปรารถนาของเราแล้ว เราจึงจะมีความสุข นี่เราจะต้องมีแต่ความทุกข์ เพราะว่าสิ่งทั้งหลายนั้นตกอยู่ภายใต้กฎธรรมชาติที่ว่า มันเป็นไปตามเหตุปัจจัยของมัน”

ข้อความข้างบท ตัดมาจากบทความ (บางส่วน) เรื่อง “ความจริงแห่งชีวิต” ท่านว่าไว้ตามข้างล่างนี้ ค่อยๆ อ่านไป พิจารณาไปครับ …

คนจำนวนมากไม่เคยมองถึงชีวิตของตัวเอง ไม่เคยมองถึงโลกนี้ที่เป็นสังขาร มองแต่เพียงว่าจะเอาความรู้ในกฎธรรมชาติของสิ่งต่างๆ มาใช้ประโยชน์สนองความต้องการของตนเท่านั้น แล้วก็วิ่งไปแล่นไป ทำไปๆ จนมีความรู้สึกเหมือนกับว่า เรานี้เป็นคนเก่งมีความสามารถมาก มนุษย์เราสามารถเอาชนะธรรมชาติได้

แต่พอหันกลับมาคิดได้อีกทีหนึ่งก็ปรากฎว่า ชีวิตของเราที่เป็นอย่างนั้น ได้กลายเป็นการตกเป็นทาสของสิ่งทั้งหลายมากมาย กลายเป็นว่าเอาชีวิตของเราไปฝากไว้กับสิ่งภายนอก ปล่อยให้สุขทุกข์ของเราขึ้นต่อภายนอกเป็นตัวกำหนด ไม่เป็นอิสระ วิ่งแล่นไปต่างๆ โดยที่ไม่รู้ว่าจะวิ่งแล่นไปทำไม แล้วชีวิตของเราคืออะไรกันแน่ ไม่เคยคิด ไม่เคยพิจารณา นี่ก็หมายความว่ายังไม่เข้าใจถึงกฎธรรมชาติอย่างแท้จริง คือธรรมชาติแห่งชีวิตของตนเองยังไม่รู้จักเลย

ความจริงนั้น กฎธรรมชาติของสิ่งทั้งหลายภายนอกกับชีวิตของเรานี้ก็เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ถ้าเป็นผู้มีสติปัญญาอย่างแท้จริง ก็จะโน้มความเข้าใจนี้มาหาชีวิตของตนได้ จนกระทั่งรู้เท่าทันธรรมชาติ หรือธรรมดาแห่งชีวิตของตนเอง

พระพุทธศาสนานั้นท่านสอนให้เผชิญหน้ากับความจริง ให้ยอมรับความจริง ในที่สุดแล้วคนเราต้องอยู่กับความจริง หนีความจริงไม่พ้น ถ้าเราทำจิตใจของเราให้อยู่กับความจริงได้ตลอดเวลาแล้ว ความจริงที่เกิดขึ้นนั้นก็จะไม่กระทบกระเทือนจิตใจของเรา แต่ถ้าเราไม่ยอมรับมัน ความจริงก็ต้องเกิดอยู่ดี และเพราะเราไม่ยอมรับมัน มันก็เลยกระทบกระเทือนตัวเรามาก ความทุกข์ก็เกิดขึ้นมามาก เรียกว่าเป็นความทุกข์สองชั้น คือทุกข์เพราะความดับที่ต้องเกิดต้องมี เป็นความจริงตามธรรมดาเมื่อถึงเวลานั้น แล้วยังทุกข์ด้วยหวาดผวาไหวหวั่นตลอดเวลา ก่อนที่ความจริงนั้นจะมาถึงอีกด้วย

สำหรับคนที่เข้าถึงความจริงของธรรมชาติที่โน้มเข้ามาสู่ชีวิตของตนเองได้แล้วอย่างนี้ เขาจะไปปฏิบัติตามธรรมชาติด้วยความรู้ในธรรมชาตินั้นก็ตาม หรือจะเอาความรู้ในธรรมชาติมาประดิษฐ์สร้างสรรค์สิ่งต่างๆ ก็ตาม ก็ทำไป แต่เขาจะรู้ของเขตที่เหมาะสมเพราะเขารู้ว่าชีวิตของคนเรา คืออะไร ความสุข ความทุกข์ และประโยชน์ที่แท้จริง คืออะไร อยู่ตรงไหน แค่ไหน ชีวิตของเราจะมีความพอดี รู้ว่าแค่ไหนชีวิตของคนเราจะอยู่เป็นสุขได้ ไม่ใช่ฝากชีวิตไว้กับสิ่งภายนอกโดยสิ้นเชิง

คนเรานี้มักจะหวังสุขจากสิ่งภายนอก แล้วบางทีก็ไม่เคยฉุกคิดว่า เราจะต้องมีเวลาอยู่เฉพาะกับตัวเอง สิ่งทั้งหลายนั้นจะไม่สามารถอยู่กับเราได้ตลอดเวลา อย่างน้อยแม้ยังอยู่กับเรา มันก็ไม่สามารถเป็นไปตามใจปรารถนาของเราได้ตลอดไป ถ้าเราจะให้สิ่งทั้งหลายต้องเป็นไปตามใจปรารถนาของเราแล้ว เราจึงจะมีความสุข นี่เราจะต้องมีแต่ความทุกข์ เพราะว่าสิ่งทั้งหลายนั้นตกอยู่ภายใต้กฎธรรมชาติที่ว่า มันเป็นไปตามเหตุปัจจัยของมัน

ให้พระคุ้มครองทุกท่านครับ

เช่นเดียวกับวันนี้ เปิดไปเจอโปสการ์ดสีซีดเซียวบ่งบอกอายุของมันได้เป็นอย่างดี ข้อความไม่กี่ประโยคในโปสการ์ดใบนั้น แฝงปรัชญาชีวิตให้เก็บมาคิดได้เสมอ …

โปสการ์ดใบนั้น เขียนไว้ประมาณว่า …

การใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันทุกวัน (ไม่ว่าจะในฐานะเพื่อน คนรัก หรือคนในครอบครัวเดียวกัน) ไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะอะไรหรือ เพราะการใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันทุกวัน ทำให้เราอยู่ใกล้กันเกินไป … ใกล้กันจนไม่อาจปิดบังความเป็นตัวตนของเรา โดยเฉพาะความคิด ความรู้สึกของเราที่มีต่ออีกฝ่ายหนึ่ง (เช่นเดียวกับอีกฝ่ายก็ไม่ต่างจากเรา)

เมื่อเราอยู่ร่วม หรือใช้ชีวิตร่วมกับใครสักคน ดูเหมือนความขัดแย้ง การโต้เถียงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงได้ยาก และบางคราวดูเป็นเรื่องไม่ค่อยฉลาดสักเท่าไรที่ต้องมานั่งถกเถียงกัน (กับเรื่องไม่เป็นเรื่อง) … แต่ในที่สุด เราก็พยายามหาวิธีที่จะทำให้เหตุการณ์นั้นจบลงด้วยดี

นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมฉันถึงชอบอยู่กับเธอ

เพราะเธอรู้จัก และเข้าใจฉันดีกว่าคนอื่น

แต่ที่สำคัญกว่า เพราะเราชอบที่จะใช้ชีวิตร่วมกัน

การที่เราได้ใช้ชีวิตร่วมกันเช่นนี้

ทำให้เรารู้จักตัวเอง และอีกฝ่ายดียิ่งขึ้น

ทำให้เรารู้ว่า เราจะหาความรู้สึกดีๆ แบบนี้ไม่ได้ ถ้าเราไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน

เราเป็นมากกว่าคนรู้จัก มากกว่าคนร่วมชายคา

เพราะเราเป็นเพื่อน เป็นคู่ชีวิต เป็นครอบครัวเดียวกัน

(ยังมีต่อ)

ดูทั้งอัลบั้ม => คือคนในความทรงจำ@ปาย

นึกถึงปาย (ในความทรงจำเก่าๆ) ทำให้นึกถึงอากาศหนาว หมอกเย็นๆ ยามเช้า ท้องฟ้าใส ทุ่งนาสวย สายน้ำปาย กาด (ตลาด) เช้ากับของกินอร่อยๆ ส้มตำหน้าอำเภอรสแซบ ถนนในตัวเมืองปาย และนึกถึงคนเมืองปาย …

ในความทรงจำกับผู้คนที่ผ่านพบในเมืองปาย กับมิตรภาพที่งดงาม และความมีน้ำใจของคนเมืองปาย หลับตานึกถึงปายคราใด ใบหน้าของผู้คนเหล่านี้จะผุดขึ้นมาในความทรงจำเสมอ …

หลิน จื้อ ชาง หนุ่มไต้หวัน@ปาย

หลิน จื้อ ชาง – หนุ่มไต้หวัน นิสัยดี ธัมมะธัมโม มาอยู่ปาย นับถึงวันนี้น่าจะร่วมๆ 12 ปีได้แล้ว เฮียหลินเปิดร้านขายอาหารเจที่เราไปอุดหนุนบ่อยๆ อาหารอร่อย แถมไม่แพงอีกต่างหาก นอกจากขายอาหารเจแล้ว เฮียหลินมาอยู่ที่ปายเพื่อเผยแพร่คำสอนของพุทธมหายานด้วย สาธุ … ร่วมอนุโมทนาบุญด้วยครับ

สามา – เจ้าของร้าน (ใจดี) ขายผ้า ชาวพม่า ย้ายมาอยู่ปายหลายปีแล้ว

ดาว – น้องดูแล Guest house ที่ไปพัก มีเรื่องคุยสนุกๆ กับน้องดาวทุกวันที่เจอกัน

น้องแก้ว – สาวน้อย น่ารัก นิสัยดี @ร้านขายของที่ระลึกเท่ๆ

น้องขายโปสการ์ดที่บันไดเชิงพระธาตุ ฯลฯ

ความทรงจำงามๆ @ปายยังรวมไปถึง

ต้นไม้

ใบหญ้า

นกบนฟ้า

ปลาในน้ำ

…

แล้วเราจะกลับไปหาเธอ … ปลายทางที่ปาย

ดูทั้งอัลบั้ม => คือคนในความทรงจำ@เมืองหลวง (พระบาง)

นั่งมองภาพถ่ายผู้คน@เมืองหลวง (พระบาง) คราใด ความทรงจำงดงามเก่าๆ ก็กลับฟื้นขึ้นมาโลดแล่นมีชีวิตชีวาอีกครั้ง กลับจากเที่ยวเมืองหลวงแต่ละครั้ง นอกจากเก็บภาพถ่ายสวยๆ ติดมือกลับมาแล้ว ยังหอบเอาของฝากเป็นความประทับใจ มิตรไมตรี น้ำใจแสนงามของคนเมืองหลวงเต็มสองกระเป๋ากลับมาด้วย … เมืองหลวง (พระบาง) มีอะไรมากกว่าที่คุณคิด

บุญเลี้ยง หนุ่มอารมณ์ดีแห่งร้านลาฮา

บุญเลี้ยง – หนุ่มหล่อ ยิ้มเก่ง อัธยาศัยงาม พนักงานขายฝ้ายมัดย้อม ร้านลาฮา

ยังมีคุณยาย(เผ่า)แม้ว – นั่งเย็บกระเป๋าผ้าที่ตลาดมืด

หลานจอห์นนี่ – สงสัยตอนนี้โตเป็นหนุ่มแล้ว

แสงเพ็ชร – หนุ่มจากแขวงบ่อแก้วมาเรียนหนังสือที่เมืองหลวง และทำงานอาสาสมัครขอรับบริจาคเงินพิมพ์หนังสือให้เด็กลาวมีหนังสือดีๆ อ่าน (เราก็ร่วมบริจาคด้วย)

พระ (หรือสามเณร ???) แสงเพ็ชร – ประทับใจในความใจดีของท่านที่ให้เราเข้าไปชมอุโบสถวัดฟรีๆ (ไม่ต้องเสียค่าปี้)

น้องๆ ที่ตลาดมืด และเชิงพระธาตุพูสี ชวนคุย และชวนกินเบียร์ลาวประจำ (หุ หุ)

เวียงชัย อุ่น และวอนแห่งร้านกบน้อย – เด็กหนุ่มสาวจากพงสาลี มาทำงานไกลถึงเมืองหลวง

ทองวิน – รู้จักกันที่วัดแห่งหนึ่ง ทองวินทำงานส่งหนังสือพิมพ์ และเรียนหนังสือไปด้วย

และสามเณรที่ตาดกวางสี ฯลฯ

…

เรื่องเล่าทริปเดินทางจากแชงกรีล่าถึงลาวยังไม่จบ (สนิท) ถ้าไม่ได้เขียนถึงเวียงจันทร์ เมืองหลวงปัจจุบันของสปป.ลาว

หลังจากบอกลาวังเวียงกับค่ำคืนสุดท้ายด้วยการยืนคุยกับลุงเพ็ดเจ้าของ Guest house ข้างๆ กองไฟใต้แสงจันทร์กว่าค่อนคืน … 7 โมงเช้าวันรุ่ง ตื่นขึ้นมาสูดอากาศบริสุทธิ์ริมระเบียบเฮือนพัก บรรยากาศโดยรอบอบอวลด้วยกลิ่นหอมของดอกราตรี ไกลออกไปอีกนิด เห็นเด็กนักเรียนกำลังเดินลัดเลาะเลียบริมน้ำซอง ฝั่งตรงข้าม เห็นเรือหางยาวลอยลำเหนือลำน้ำกำลังถูกขัดสีฉวีวรรณ เตรียมรับนักท่องเที่ยวล่องแม่น้ำยามเช้า

ยืนบิดขี้เกียจให้แดดอุ่นๆ ยามเช้าไล้เลียอยู่สักพัก (ใหญ่) จึงหลบเข้าเฮือน อาบน้ำ แต่งตัว ยัดของใส่เป้ โบกมือลาลุงเพ็ด (พร้อมขอเบอร์โทร. เผื่อคราวหน้าจะมาเยือนใหม่) มุ่งหน้าไปฝั่งตัวเมือง เดินข้ามสะพานไม้ เจอคนรู้จักคุ้นเคย (เพราะอยู่มาหลายวัน) อย่างคุณป้าขายเฝอหน้าร้านนวดแผนโบราณที่ฝากท้องอยู่หลายมื้อ เลยบอกลา (ด้วยความอาลัยนิดๆ) ตามธรรมเนียม เดินตัดข้ามสนามบินเก่าตรงไปยังร้านขายเฝอของแม่ค้าคนสวยที่เจอกันวันแรก แม่ค้า (นอกจากจะสวยแล้ว) ยังดีใจหาย ช่วยเป็นธุระเรียกรถประจำทางไปเวียงจันทร์ให้ด้วย

เป็นครั้งแรกที่ได้นั่งรถประจำทางแท้ๆ ร่วมกับผู้โดยสารที่เป็นคน (ลาว) ท้องถิ่น แถมปลอดนักท่องเที่ยวด้วย ค่าปี้โดยสารที่ถูกมากจนน่าตกใจ (แอบนึกในใจ ทำไมถูกแบบงี้ว่ะ) แถมได้รับ “ความอบอุ่น” มาอีกเข่งใหญ่ๆ ทั้งจากผู้โดยสารแน่นคันรถ สัมภาระร้อยแปดเต็มหลังคา และพื้นรถ (จนหาที่นั่ง และที่ว่างไม่ได้) พอก้าวเท้าขึ้นรถ สายตาแทบทุกคู่พุ่งตรงมายังผู้โดยสารแปลกหน้า (หุ หุ) เดินเข้าไปจนถึงที่นั่งแถวท้ายสุด ได้ที่นั่ง เพราะความมีน้ำใจของ 2 สาวน้อยใจดีที่ขยับที่ให้นั่งเบียดๆ กัน น้องสาวทั้งสองเหมือนคนไทยมาก (สงสัยไปเมืองไทยบ่อย) ใส่เสื้อยืด นุ่งยีนส์ โกรกผมสีทอง ร้องเพลงไทย (ให้ฟัง) รู้จักนักร้อง และเพลงไทยมากกว่าเราอีก

ระหว่างนั่งรถหวานเย็นสไตล์ลาวคันนี้ (วิ่งจากเมืองกาสีกับเวียงจันทร์) ร่วม 4 ชั่วโมง รถวิ่งไปเรื่อยๆ สลับกับหยุดรับส่งผู้โดยสารตลอดทาง น้องสาวทั้งสองชวนคุย ชวนร้องเพลง (แต่เราดันร้องไม่เป็น) สลับกับการดื่มด่ำธรรมชาติสองข้างทางไปด้วย ตลอดเส้นทางที่รถวิ่งผ่าน ภาพความงามอันบริสุทธิ์ของลาวค่อยๆ  โคลสอัพเข้ามา แล้วก็ค่อยๆ เฟดจางหายไป ธรรมชาติที่นี่ ภูเขาเป็นภูเขา แม่น้ำเป็นแม่น้ำ ท้องฟ้าเป็นท้องฟ้า ทุ่งหญ้าเป็นทุ่งหญ้า ท้องนาเป็นท้องนา ทุกองค์ประกอบอยู่ถูกที่ ถูกเวลา แม้แต่ผู้คนก็ยังเป็นผู้คน สิ่งแปลกปลอมน้อยมาก

รถวิ่งเข้าเขตเวียงจันทร์ในเวลาที่พระอาทิตย์ตรงหัวพอดี สองสาวน้อยลงรถที่บ้านนาทรายทอง เราบอกลากัน  และหวังว่าจะได้เจอกันอีก หนึ่งชั่วโมงถัดมา (ไวเหมือนโกหก) รถคันเดียวกันนี้พาผู้โดยสารถึงท่ารถตลาดเช้า เราลงรถด้วยความงงๆ เดินเลาะเลียบไปยังถนนริมฝั่งโขง หาเฮือนพักขาประจำ ที่นี่ยังเหมือนเดิม แต่เปลี่ยนพนักงานใหม่ทุกครั้งที่มา

เวียงจันทร์กำลังเปลี่ยน ตึกใหม่ๆ สิ่งก่อสร้างใหม่ๆ มีให้เห็นทุกครั้งที่มา รถยนต์ รถจักรเยอะขึ้น มาคราวนี้ ได้เช่ารถถีบไปนอกเมือง เราถีบไปไกลจนถึงท่ารถสายใต้ ตั้งใจมาหาข้อมูลเที่ยวรถ + ค่าปี้ไปสะหวันนาเขต จำปาสัก ปากเซ (ที่นี่มีเที่ยวรถไปเว้ ฮานอยด้วย) แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ไป เพราะดันตกหลุมรักเวียงจันทร์ (เช่นทุกครั้ง) เลยขออยู่ต่ออีก 2-3 วัน

เวียงจันทร์น่ารักตรงความเป็นเมืองที่เงียบสงบ เรียบง่าย ไม่ฉูดฉาด ซื่อๆ (ถึงแม้เธอกำลังจะเปลี่ยน) และที่สำคัญ คือความมีน้ำใจของคนที่นี่ … รถถีบที่เช่าค่อนข้างพิกลพิการ โซ่หลุดบ่อยเป็นระยะๆ จนน่าเป็นห่วง (ว่าจะได้ถีบ หรือต้องเข็นกันแน่) แล้วโซ่ก็มาหลุดที่หน้าป้ายรถเมล์ ท่ารถสายใต้ ระหว่างกำลังหันรีหันขวางว่าจะทำไงดี หนุ่มขับรถตุ๊กๆ ก็เดินเข้ามาถามว่า “รถเป็นอะไร” พอเห็นสภาพรถ

“ต้องถอดฝาครอบออกก่อน ค่อยใส่โซ่เข้าไปใหม่” หนุ่มเอ่ยขึ้น

“ไม่มีไขควงนะ” เราตอบ

หนุ่มเดินกลับไปที่รถ สักครู่ เดินกลับมาพร้อมไขควง จัดการไขสกรูให้เรียบร้อย

ใส่โซ่กลับเข้าที่เรียบร้อย เราไม่ลืมที่จะขอบคุณ พร้อมรอยยิ้มตอบแทนความมีน้ำใจของหนุ่ม … เสน่ห์ของคนลาวทำให้เราอยากมาเยือน และตกหลุมรักทุกครั้งที่มา …

ไม่ว่าเธอจะเปลี่ยนไปเช่นไร เราก็ยังรักเธอ … เวียงจันทร์ สปป.ลาว