คือคนในความทรงจำ@ลี่เจียง

หนุ่มนิรนาม ใจดี

อ่าน => Many faces - คือคนในความทรงจำ

ดูทั้งอัลบั้ม => Many faces

“ลี่เจียง” … เรารู้จักคุ้นเคยกับเธอมานานพอสมควร ในช่วงชีวิตหนึ่ง เราไปมาหาสู่เธอบ่อยๆ แทบทุกฤดู โดยเฉพาะฤดูหนาว และฤดูใบไม้ร่วง เป็นช่วงเวลาที่เราเจอกันบ่อยที่สุด เราตกหลุมรักเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ยินชื่อของเธอ ได้เห็นโฉมหน้าที่งามสง่าของเธอ เมืองแห่งสายน้ำสวยแห่งนี้ เหมือนรักแรกพบ (ที่ยังเหมือนเดิม นับแต่ครั้งแรกที่เราได้รู้จักกัน)

เรารักทุกสิ่งที่เป็นเธอ

รักผู้คนที่ลี่เจียง

รักสายน้ำ ฝูงมัจฉาที่แหวกว่ายทวนสายน้ำใสไหลรินทั่วเมืองแห่งสายน้ำสวย

รักก้อนเมฆ และสีของท้องฟ้า

รักแผ่นหินทุกๆ ก้อนที่เดินย่ำ

รักสะพานหินโค้งตัวเหนือสายน้ำ

รักต้นหลิวที่สัดส่ายเต้นระบำไปมา

รักบ้านเรือน ตรอกเล็กซอยน้อยวกวน ทำให้คนหลงทางบ่อยๆ

รักโคมแดงที่แขวนไว้หน้าบ้าน

รักร้านหนังสือเหงาๆ ที่เข้าไปจ่อมจมแทบทุกวัน

รักโรงเตี้ยมที่ไปพัก

รักสายลมเย็นสดชื่น

รักลมหนาวที่ปะทะใบหน้า และสายฝนที่หล่นในใจยามเดินเดี่ยวๆ ในลี่เจียง

รักแสงจันทร์ยามค่ำคืนที่ส่องแสงนวลในคืนหงอยเหงา

รักลมหายใจของลี่เจียง

รักวิถีชีวิต ความเป็นอยู่ วัฒนธรรมตงปาของชนเผ่าน่าซี

เรารักเธอ … ลี่เจียง

ที่ลี่เจียง เราอาจเป็นคนแปลกหน้าที่คุ้นเคยกัน “หนุ่มนิรนาม ใจดี” ชาวลี่เจียงคนหนึ่งหยิบยื่นหนังสือเก่าๆ ให้แทนคำขอบคุณ และรอยยิ้มที่เราส่งไปทักทาย ทั้งที่เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

เจ้าของร้านขายหนังสือ และสังฆภัณฑ์พุทธธิเบต – “เฉิน ซิน“ ชาวฟูเจี้ยน ผู้เลื่อมใสศรัทธาในพุทธวัชรยาน และองค์ดาไล ลามะ เรามีโอกาสเจอกัน 2 ครั้ง … น้ำเสียง และแววตาของเธอบอกถึงศรัทธาที่มีต่อพุทธวัชรยานอย่างเต็มเปี่ยม

“เสี่ยว หยาง” – สาวชาวไป๋แห่งร้านอดัมที่เราไปซื้อใบชาป่าผู่เออร์เป็นประจำ ...

มีเพียงไม่กี่แห่งในโลก ที่เราหลงรัก รักแบบที่ไม่ว่าวันเวลาจะทำให้เธอแปรเปลี่ยนไปเช่นไร เราก็ไม่เคยหมดรักเธอ … ลี่เจียง