สามเณร เหล่ากอแห่งสมณะ

อ่าน => Many faces – คือคนในความทรงจำ

เพิ่งวางหนังสือ National Geographic ฉบับเดือนมิถุนายน 53 ลงหลังจากอ่านบทความเรื่อง “ปอยส่างลอง” ประเพณีบวชลูกแก้วของชาวไทใหญ่ในรัฐฉาน และแม่ฮ่องสอนจบ พลันหวนนึกถึงสามเณรหลายๆ รูปที่เคยพบเจอเมื่อ 3-4 ปีก่อนคราวแบกเป้เที่ยวลาวเหนือ …

เส้นทางคดเคี้ยวของถนน R3A จากห้วยทรายไปหลวงน้ำทา พาดผ่านภูเขาที่เบื้องล่างเป็นหุบเหว และสายน้ำ ตัดผ่านหมู่บ้านบางช่วง สองข้างทางเป็นทุ่งหญ้าสลับกับสวนมันสำปะหลัง ไร่ข้าวโพด และสวนยาง พื้นที่ลาวเหนือแถบนี้ คือ แขวงบ่อแก้วติดกับแขวงหลวงน้ำทาจะพบเห็นหมู่บ้านคนไตลื้อตั้งอยู่จำนวนมาก

คนไตลื้อนับถือพุทธศาสนา ดังนั้น ถ้าเห็นวัดพุทธที่ไหน (เดาได้ว่า) บริเวณนั้น น่าจะเป็นหมู่บ้านของคนไตลื้อ คนไตลื้อนิยมให้ลูกหลานบวชเณร หรือ “บวชลูกแก้ว” เหมือนกับคนไตลื้อทางเหนือของไทย ไปเยือนวัดหลายๆ แห่งของที่นี่ จะมีสามเณรมาทักทายพูดคุยด้วยเสมอ

ครั้งหนึ่งเรานั่งรถสองแถวจากเมืองน้ำทาในช่วงที่ถนน R3A กำลังก่อสร้าง ถนนกลายสภาพเป็นดินโคลน รถเคลื่อนตัวอย่างยากลำบาก บางช่วงต้องลงเดินเท้า ใช้เวลากว่า 3 ชั่วโมงจึงถึงเวียงภูคาในสภาพสะบักสะบอม (ทั้งคนทั้งรถ)

สามเณรสีธน

เมื่อเข้าเขตเวียงภูคาจะสังเกตเห็นอุโบสถหลังหนึ่งบนเนินเขาขนาดย่อมแต่ไกล อุโบสถที่เห็นเปรียบเสมือนแลนด์มาร์คของเวียงภูคา เมืองเก่าอายุนับ 1,000 ปี แต่นักท่องเที่ยว (ส่วนใหญ่) มักจะผ่านเลย เราพาตัวเองไต่ขึ้นเนินอย่างเนิบช้าไปยังแลนด์มาร์คที่ว่า วัดแห่งนี้ มีเพียงอุโบสถ (สร้างขึ้นจากเงินบริจาค และจิตศรัทธาของชาวอเมริกันท่านหนึ่ง) กับกุฏิหนึ่งหลังเท่านั้น

วันนั้น เราได้พบกับ “สีธน” สามเณร ผู้ดูแล และเปิดประตูอุโบสถให้เราเข้าไปกราบพระประธาน วัดที่นี่ดูเงียบเหงา ไม่มีพระ มีแค่สามเณรเพียง 2 รูปเท่านั้น

สามเณรดี

เบื้องหน้าของเรา คือ เมืองลอง เมืองเล็กๆ แต่น่าอยู่ ธรรมชาติที่นี่ยังบริสุทธ์ และสงบงามยิ่งนัก เมืองลองมีสายน้ำ และภูเขาหินปูนเป็นฉากหลังสำคัญ ริมสายน้ำมีวัดตั้งอยู่ ภายในวัด นอกจากมีพระอุโบสถแล้ว ยังมีพระธาตุสีทองอร่ามตาอีกด้วย ที่นี่ เราได้รู้จักกับสามเณร  “ดี” สามเณรพี่ใหญ่ที่คอยดูแลเหล่าเณรน้อยวัยซุกซนทั้งหลาย

น้องไม้ - (ว่าที่) สามเณรแห่งเมืองเซียงก๊ก

ถัดจากเมืองลอง เรามุ่งหน้าสู่เมืองเซียงก๊ก เมืองชายแดนสุดท้าย มีแม่น้ำโขงกั้นกลางเป็นพรมแดนธรรมชาติระหว่างพม่า และลาว ที่นี่ เราได้รู้จักกับน้องไม้ (ว่าที่) สามเณร และผองเพื่อนวัยซุกซนที่กำลังเตรียมบวชลูกแก้วในช่วงเดือนมีนา – เมษาที่กำลังจะมาถึง วันที่เจอกัน น้องไม้ และเพื่อนๆ กำลังวิ่งเล่นส่งเสียงดังไปทั่วอุโบสถ แต่พอถึงเวลา ทุกคนต่างรู้หน้าที่ของตัวเอง เริ่มเก็บกวาดทำความสะอาดอุโบสถ บางคนหิ้วถังไปตักน้ำมาเช็คพื้น หลังทำความสะอาดเสร็จก็เริ่มท่องบทสวดที่จะต้องสวดในพิธีบรรพชาเป็นสามเณร หรือ “บวชลูกแก้ว” ที่ใกล้เข้ามาทุกวัน …

สามเณร ที่ไหนๆ ก็ไม่ต่างกัน ไม่ต่างกันตรงความเป็นเด็ก ไร้เดียงสา ใสสะอาด และซุกซน ไม่ว่าจะเป็นสามเณรในไทย พม่า สิบสองปันนา หรือลาว

ดูรูปเพิ่มเติม => Many faces คือคนในความทรงจำ